شوق دویدن

در مسیر بازگشت، همیشه از سر کوچه مسابقه ی دو داشتیم..

همان شب هایی که چادر سفید سرم می کردی و مرا با خودت مسجد می بردی..

امروز به شوق زودتر دیدنت، بعد از سال ها در همان کوچه دویدم..

با ذوق دویدم.. مثل روزهای کودکی ام..

پ.ن.: به برادرم، تنها هم بازی کودکی هایم..

پرنیان صورتی...