پرنیان صورتی

اون شب ساعت یک وقتی پیام دادی، ناخودآگاه چند سال پیش رو جلوی چشمام تصور کردم.ساعت نه صبح بود. نه صبح یک روز جمعه.من که هرروز تا لنگ ظهر خوابم، نمی دونم چطور اون صبح جمعه اونم ساعت نه بیدار بودم. حوصلم سر رفته بود و راه افتادم رفتم ملاصدرا..ملاصدرا؟ ساعت نه صبح؟ جمعه؟ مگه مغازه ای بازه؟ آدمی هست؟ کتا...

از آن روزی که نتیجه ی کنکور ارشد را زدند و من توی اتاقم زار زار گریه کردم، دو سال می گذرد.. آن روز هیچ ایده ای از این شهر و مردمانش نداشتم .. امروز حسرت میخورم که کاش سال های بیشتری از عمرم را اینجا زندگی کرده بودم.. چند روز دیگر این دو سال تمام می شود و من نمیدانم قرار است با دوری این شهر و این آدم ها چه کنم ... پ.ن.: دوره ی دیگری در راه است .. تجربه های خوب دیگری .....

خواب هایم عجیب و غریب شده اند .. کاش تعبیرشان را می دانستم...

یادداشتی که امروز برای ژاله فرستادم، جز حس های خوب این روزهای من بود ... از آن دوران فعال و پر نشاط کودکی که فکر میکنم من را از بقیه ی بچه های همسن و سالم به شکل عجیبی متمایز میکرد، سال ها میگذردxa0ولی بعید میدانم احساس خوب و صادقانه ای که از آن دوران در خاطرم مانده، هرگز پاک شود ... ...

از یک جایی آدم ها می فهمند که حرف زدن هم روح را تسکین نمیدهد.. پس سکوت می کنند و لبخند می زنند.....

ای حرمت ملجع درماندگان دور مران از در و راهم بده.....