پرنیان صورتی

یادداشتی که امروز برای ژاله فرستادم، جز حس های خوب این روزهای من بود ... از آن دوران فعال و پر نشاط کودکی که فکر میکنم من را از بقیه ی بچه های همسن و سالم به شکل عجیبی متمایز میکرد، سال ها میگذردxa0ولی بعید میدانم احساس خوب و صادقانه ای که از آن دوران در خاطرم مانده، هرگز پاک شود ... ...

پروپوزال عزیز، «وجود نازکت آزرده گزند مباد»...

رویا از بهترین دوست هاییست که در تمام عمر داشته ام. من رویا را هیچوقت با هیچ نقابی ندیدم.. ندیدم که کسی جز خودش باشد.. xa0 رفیق مهربان من، تولدت مبارک.. با صدها کیلومتر فاصله، می دانم که همیشه نزدیکی.....

ای حرمت ملجع درماندگان دور مران از در و راهم بده.....

باید زندگی کرد.. باید امید داشت.. باید تلاش کرد.. باید به تلخی ها لبخند زد.. باید بغض ها رو قورت داد.. باید سردردها را پنهان کرد.. باید آرام بود.. باید توکل داشت.. باید توکل داشت.....

جمع همکلاسی های کارشناسی ام هنوز مثل روزهای دانشجوییمان عالی است.. هنوز خنده .. هنوز اذیت .. هنوز شادی.. هنوز همان صمیمیت.. این بچه ها بی نظیرند .. xa0 پ.ن.: ممنون از تک تکشان که دیروز را با بودنشان خندیدم و شاد بودم ......